Nung ako'y isa pang estudyante, nagtitiyaga ako sa isang sapatos na kung hindi pa masira ay hindi pa papalitan. Simula nung nagkatrabaho ako, hindi naman din ako mahilig bumili ng sapataos dahil sa bukod na mahal, masakit pa sa paa, lalong-lalo na ang may mga takong. Kailangang magtiis-ganda para magmukhang maganda habang suot ang mga shoeselya.
Marami pa pala akong sapatos na hindi nagagamit na nakatago lang sa ilalim ng aking kama. Gone are the days na magsusuot ako ng tiis ganda na shoeselya. Basta cute at higit sa lahat, kumportable at pasok sa limited budget, go for gold na!
 |
Pasensya na, madumi na yung dalawang sandals. Hehe.
Ang mga flats, rubber shoes at sandals na yan ang aking pinagpapalit-palitan sa pang araw- araw kong pamumuhay. Yes, madumi ako magsapatos dahil pawisin ang aking paa at meron pa akong kachichas, (yuckkk, I know right) kaya hindi puedeng magtagal sa akin ang isang sapatos. Kung puede nga lang itapon na after one month of usage, kaya lang hindi naman ako mapera ditetch. Mayabang lang ako. Hahaha.
Pangarap ko pa rin magkaron ng sarili kong walk in cabinet para sa mga sapatos.
2 comments:
nakakaiyak naman 'tong entry mo na 'to. anong bet mong title ng life story mo pag fineature ka sa MMK?
swelas? lol.
Saan ka bang part banda na naiyak? Sa caption na madumi ang aking mga shoeselya? Hahahahahaha!
Post a Comment